Bhí a lán daoine thart uirthi fós, ar ndóigh: criúanna ceamara; polaiteoirí ina gcultacha dorcha; ambasadóir na hÉireann, bean a bhí go deas cairdiúil; ardeaspag aosta a raibh éadaí fada bána air; agus an Rí agus Sir Christopher. Bhí an Rí ag stánadh go géar ar Chlíona. Bhí clóca fionnaidh ar a ghuaillí agus coróin ard órga ar a cheann.
Thug ceathrar saighdiúirí an cás ina raibh an claíomh isteach sa seomra. Chuir siad ar an mbord é go sollúnta. Thóg an Stiúrthóir an claíomh, rinne sé píosa cainte nár éist Clíona leis agus ansin shín sé an dornchla chuici. D’ardaigh Clíona an claíomh, mar a chleacht sí sa phálás roimh ré. Chrom an Rí agus na fir eile ar a nglúine (agus chonaic sí nach raibh ach cúpla ribe gruaige ar a gcloigne). D’fhill mam Chlíona a lámha ar nós cuma liom faoin searmanas ar fad. Nuair a d’fhéach Clíona uirthi, chroith sí a guaillí.
![](/assets/Home-68162fc7cdb903df61529e1dd4ccd844fb348a742d4411ac085180fdbde18665.png)
![](https://leighleat.com/rails/active_storage/blobs/redirect/eyJfcmFpbHMiOnsibWVzc2FnZSI6IkJBaHBBdm9uIiwiZXhwIjpudWxsLCJwdXIiOiJibG9iX2lkIn19--9b2454a21088b86165d4ecc3db36d470ca1289fb/17.png)